این پرسش یکی از پرسش‌های پرتکرار فارسی‌زبانان است؛ بیایید پاسخ آن را دقیق بررسی کنیم.
متن حدیث
كُنْ فِي الدُّنْيَا كَأَنَّكَ غَرِيبٌ أَوْ عَابِرُ سَبِيلٍ
در دنیا چنان باش که غریبی یا رهگذری.
پیام اصلی
زیستن در دنیا چون غریب یا عابر راه
شرح و تبیین
این سفارش رسول خدا(ص) ترازوی نگاه به دنیا را در دست ما می‌گذارد: غریب باش در شهری که دلت به تزئین خانه‌ای که از آنِ تو نیست نمی‌بندد، و عابر راه باش که شب را به سر می‌آورد و بامدادان راه می‌افتد. غریب و مسافر تنها چیزهای ضروری را برمی‌دارد و خود را با بار اضافه‌ها سنگین نمی‌کند. حدیث به ما نمی‌گوید کار و تلاش را رها کنیم؛ می‌گوید دل را در آنچه فنا می‌پذیرد خانه نکنیم.
در روایات اهل بیت(ع) نیز آمده است که دنیا پل است نه منزل و خردمند از پل می‌گذرد و در آن سکونت نمی‌گزیند. زیستن با این نگاه، انسان را از دو بیماری رها می‌کند: دلبستگی که ترک دنیا را سخت می‌کند، و غفلت که یاد آخرت را در دل می‌میراند. مسافر خردمند توشه‌ای برمی‌دارد که در سفر دیگر همراهش باشد: دانش نیک، کار شایسته و یاد خدا.
کاربرد در زندگی امروز
- در پس‌انداز و مصرف اعتدال را رعایت کنید و زندگی را به انبار نیازهای فرعی تبدیل نکنید.
- هر روز یا هر هفته چند دقیقه به یاد مرگ و حساب آخرت بگذارید تا ترازوی دل سنگین نشود.
- بخشی از دارایی خود را در کارهای ماندگار مانند وقف، صدقه‌ی جاری و آموزش سرمایه‌گذاری کنید.
درس‌ها
- دنیا منزل نیست؛ پل و گذرگاه است.
- قلب را به آنچه می‌ماند پیوند بزن، نه به آنچه از دست می‌رود.
- توشه‌ی سفر آخرت، عمل شایسته و یاد خداست.
پرسش‌های پرتکرار
آیا این حدیث با بهرهمندی از نعمتهای دنیا ناسازگار است؟
خیر؛ ممنوع، اسراف و دلبستگی است نه استفادهی معقول و شکرگزاری از نعمتها.
چگونه میتوان میان کار دنیا و یاد آخرت جمع کرد؟
با نیت خیر و خدمت، کار دنیا خود عبادت میشود و مانع یاد آخرت نیست.
خواندنِ یک‌باره کافی نیست؛ بازگشت به این نکته‌ها در تجربه‌ی روزمره، تفاوت‌ساز است.