سوره بلد

قسم به این شهر مقدّس [= مکّه‌]،

شهری که تو در آن ساکنی،

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)!

آیا او گمان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند بر او دست یابد؟!

می‌گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده‌ام!»

آیا (انسان) گمان می‌کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟!

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

و یک زبان و دو لب؟!

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم!

ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت!

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست!

آزادکردن برده‌ای،

یا غذا دادن در روز گرسنگی...

یتیمی از خویشاوندان،

یا مستمندی خاک‌نشین را،

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند!

آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می‌دهند)!

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود).

بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)!