با رویکرد اهلبیت (ع) و استناد به قرآن و روایات، این موضوع را بررسی میکنیم.
پاسخ کوتاه
بله؛ نخستین فرمان وحی «بخوان» بود و در روایات، طلب علم بر هر مسلمان لازم شمرده شده است. ائمه (ع) با سفارش به کتابت و نگهداری نوشتهها، مطالعه را از اتفاقی مقطعی به جریانی روزانه در زندگی یارانشان بدل کردند.
دلایل و حکمتها
- علم تنها با استمرار رشد میکند؛ خواندنهای پراکنده و یکباره، مانند بارانی است که بر زمین سخت میبارد و ریشه نمیدهد
- قرآن از پیامبر (ص) میخواهد بگوید پروردگارا بر دانشم بیفزای؛ یعنی حتی صاحب بزرگترین معجزه نیز از افزودن دانش بینیاز نیست
- ذهن بیمطالعه در برابر شبهه و تبلیغات بیدفاع است؛ مطالعه روزانه، سامانه فکری و ایمانی انسان را بهروز نگه میدارد
- در سیره ائمه (ع)، ارج نهادن به کتاب و نوشتن آنچه میشنوی، سفارش همیشگی بود و همین رسم، یاران ایشان را به اهل قلم و کتابت مشهور کرد
آثار و فواید
- تیز نگهداشتن ذهن و حافظه در همه سنین
- آرامش و تمرکز عمیق در دنیای پراکنده امروز
- الگوی علمی و عملی برای فرزندان و خانواده
آیات قرآن در این باب
فَتَعَٰلَى ٱللَّهُ ٱلْمَلِكُ ٱلْحَقُّ ۗ وَلَا تَعْجَلْ بِٱلْقُرْءَانِ مِن قَبْلِ أَن يُقْضَىٰٓ إِلَيْكَ وَحْيُهُۥ ۖ وَقُل رَّبِّ زِدْنِى عِلْمًۭا
پس بلندمرتبه است خداوندی که سلطان حقّ است! پس نسبت به (تلاوت) قرآن عجله مکن، پیش از آنکه وحی آن بر تو تمام شود؛ و بگو: «پروردگارا! علم مرا افزون کن!»
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ
بخوان به نام پروردگارت که (جهان را) آفرید،
روایات مرتبط
طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَىٰ كُلِّ مُسْلِمٍ
طلب علم بر هر مسلمانی واجب است.
خُذِ الْحِكْمَةَ أَنَّى كَانَتْ فَإِنَّ الْحِكْمَةَ ضَالَّةُ الْمُؤْمِنِ
حکمت را از هر کجا باشد بگیر، که حکمت گمشدهی مؤمن است
پرسشهای پرتکرار
برای شروع، روزی چه مقدار مطالعه کافی است؟
حتی چند صفحه پیوسته در روز، اگر جا افتاده باشد، در یک سال به انبوهی از دانش و آرامش بدل میشود؛ کلید ماجرا استمرار است.
چه چیزی بخوانیم؟
قرآن و تفسیر آن، روایات دستچین، تاریخ اسلام و کتابهای علمی معتبر؛ ملاک، متنِ معتبر و همسطح فهم ماست.
مطالعه دیجیتال ارزش مطالعه کاغذی را دارد؟
محتوا مهم است؛ اما مطالعه بدون حواسپرتی و همراه با یادداشتبرداری است که اثر میگذارد، هر رسانهای که این دو را فراهم کند نیکوست.
منبع اصلی این نوشتار قرآن کریم و روایات اهلبیت (ع) است؛ برای مطالعهی بیشتر، لینکهای مرتبط را ببینید.
