پیرامون «توحید ذاتی و توحید افعالی چه فرقی دارند» پرسشها و شبهههایی مطرح میشود. در این نوشته هر شبهه را جداگانه و مستند پاسخ میدهیم.
پاسخ کلی در یک نگاه
توحید ذاتی دربارهی خودِ خداست: در ذات و صفات یکی است، مانند ندارد و همتا و فرزند و شریک ندارد. توحید افعالی دربارهی کارهای اوست: همهی آثار و تأثیرها در هستی به اراده و تدبیر اوست و هیچ موجودی بهطور مستقل و بیاو اثر نمیگذارد؛ همهی توانها و رشتههای کار از سرچشمهی او جاری است.
شبههها و پاسخها
اگر تنها مؤثرِ واقعی خداست، نقش تلاش انسان چیست؟
توحید افعالی نمیگوید انسان هیچ نمیکند؛ میگوید اثرگذاریِ انسان اکتسابی و در طول تأثیر خداست. ما با اراده و ابزار خود گام برمیداریم و خدا در نظام علّیِ خود، پیوند علت و معلول را برقرار میسازد؛ مانند مسافری که پارو میزند اما باد و دریا و خودِ پارو همه در مالکیتِ دیگری است.
آیا توحید افعالی همان جبر نیست؟
نه؛ ارادهی خدا بر کل نظام و رویهها تعلق گرفته، از جمله بر اختیارِ انسان؛ خدا خواسته که انسان آزاد باشد و همین خواست، پایهی مسئولیت است. جبر آن است که کار به انسان نسبت داده نشود؛ توحید افعالی، کار را اکتسابی و سرچشمهی اثر را خدا میداند.
آیات قرآن در این باب
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ
بگو: خداوند، یکتا و یگانه است؛
فَاطِرُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ جَعَلَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَٰجًۭا وَمِنَ ٱلْأَنْعَٰمِ أَزْوَٰجًۭا ۖ يَذْرَؤُكُمْ فِيهِ ۚ لَيْسَ كَمِثْلِهِۦ شَىْءٌۭ ۖ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْبَصِيرُ
او آفریننده آسمانها و زمین است و از جنس شما همسرانی برای شما قرار داد و جفتهایی از چهارپایان آفرید؛ و شما را به این وسیله [= بوسیله همسران] زیاد می کند؛ هیچ چیز همانند او نیست و او شنوا و بیناست!
مَا ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ مِن وَلَدٍۢ وَمَا كَانَ مَعَهُۥ مِنْ إِلَٰهٍ ۚ إِذًۭا لَّذَهَبَ كُلُّ إِلَٰهٍۭ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ ۚ سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
خدا هرگز فرزندی برای خود انتخاب نکرده؛ و معبود دیگری با او نیست؛ که اگر چنین میشد، هر یک از خدایان مخلوقات خود را تدبیر و اداره میکردند و بعضی بر بعضی دیگر برتری میجستند (و جهان هستی به تباهی کشیده میشد)؛ منزّه است خدا از آنچه آنان توصیف میکنند!
لَوْ كَانَ فِيهِمَآ ءَالِهَةٌ إِلَّا ٱللَّهُ لَفَسَدَتَا ۚ فَسُبْحَٰنَ ٱللَّهِ رَبِّ ٱلْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ
اگر در آسمان و زمین، جز «اللّه» خدایان دیگری بود، فاسد میشدند (و نظام جهان به هم میخورد)! منزه است خداوند پروردگار عرش، از توصیفی که آنها میکنند!
سخن پایانی آنکه این موضوع را نباید فقط «بدانیم»؛ قرار دادن آن در زندگی روزمره، مغز تن است.
