در این نوشته تلاش میکنیم بدون حشو و اطناب، پاسخی مستند و کاربردی ارائه کنیم.
پاسخ اجمالی
امامت، تداوم بخشیدن به رسالت پس از پیامبر است. دین برای ماندن به سه چیز نیاز دارد: تبیینِ درست و مصون از خطا، پاسداری از شریعت در برابر تحریف، و اجرای عدل در جامعه؛ و این سه به رهبریِ معصوم و منصوب از سوی خدا گره خورده است. قرآن اطاعت از اولیالامر را در ردیف اطاعت خدا و رسول قرار داده است.
توضیح و ادله
پیامبر، حامل وحی و بنیانگذار جامعهی اسلامی بود؛ اما پس از او، جامعه به مرجعیتی نیازمند است که سخن خدا را چنانکه هست بازگو کند، اختلافها را داوری کند و حقوق را برقرار سازد. اگر این جایگاه به صرفِ نظر گروهها سپرده شود، دین بهتدریج با منفعتها درمیآمیزد؛ از اینرو خدا در قرآن، عهد امامت را از ظلم جدا میداند و در آیهی اطاعت، فرمانپذیری از اولیالامر را در کنار خدا و رسول مینشاند. در روایات، پیامبر (ص) دو یادگار سنگین به جامعه سپرد: کتاب خدا و عترت، و همراهی با ایشان را نجاتبخش شمرد. بر این اساس، امام نه فقط رهبر سیاسی، بلکه مرجع دینی، معلم اخلاق و الگوی زیست است؛ و در روزگار غیبت امام دوازدهم، این آگاهی رشتهی امید و جهت جامعه را حفظ میکند و ادارهی امور به فقیهانِ واجد شرایط سپرده میشود.
ادله
- آیهی «إنی جاعلک للناس إماما» امامت را عهدی الهی میداند که به ظالمان نمیرسد.
- آیهی «أطیعوا الله وأطیعوا الرسول وأولی الأمر منکم» مرجعیت دینی و اجتماعی را پس از پیامبر نشان میدهد.
- آیهی «الیوم أکملت لکم دینکم» از کامل شدن دین در واپسین روزهای رسالت خبر میدهد.
شبههها و پاسخ آنها
چرا امام باید معصوم و منصوب از سوی خدا باشد؟
اگر مرجعِ تبیین دین خطاپذیر باشد، خطایش از دین جدا نمیشود و با گذشت نسلها، دین و خطا در هم میآمیزد؛ عصمت، بیمهی دین در برابر تحریف است و نص، بیمهی جامعه در برابر تفرقه. تجربهی تاریخ نیز نشان داده که جانشینی بدون نص، سرچشمهی دستهبندیها و جنگهای درونی بوده است.
امروز که امام در دسترس نیست، این آموزه چه کارکردی دارد؟
ایمان به امامِ غایب، جهتگیری جامعه را حفظ میکند؛ در عصر غیبت، بنا بر روایات، مرجعیت عالمانِ واجد شرایط راهنمای عملی است و آمادگی برای ظهور، خود تربیتکنندهی امید و مسئولیتپذیری است.
آیات قرآن در این باب
يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَطِيعُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُوا۟ ٱلرَّسُولَ وَأُو۟لِى ٱلْأَمْرِ مِنكُمْ ۖ فَإِن تَنَٰزَعْتُمْ فِى شَىْءٍۢ فَرُدُّوهُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱلرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْءَاخِرِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌۭ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا
ای کسانی که ایمان آوردهاید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [= اوصیای پیامبر] را! و هرگاه در چیزی نزاع داشتید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید (و از آنها داوری بطلبید) اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید! این (کار) برای شما بهتر، و عاقبت و پایانش نیکوتر است.
۞ وَإِذِ ٱبْتَلَىٰٓ إِبْرَٰهِۦمَ رَبُّهُۥ بِكَلِمَٰتٍۢ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّى جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًۭا ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِى ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى ٱلظَّٰلِمِينَ
(به خاطر آورید) هنگامی که خداوند، ابراهیم را با وسایل گوناگونی آزمود. و او به خوبی از عهده این آزمایشها برآمد. خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پیشوای مردم قرار دادم!» ابراهیم عرض کرد: «از دودمان من (نیز امامانی قرار بده!)» خداوند فرمود: «پیمان من، به ستمکاران نمیرسد! (و تنها آن دسته از فرزندان تو که پاک و معصوم باشند، شایسته این مقامند)».
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ ٱلْمَيْتَةُ وَٱلدَّمُ وَلَحْمُ ٱلْخِنزِيرِ وَمَآ أُهِلَّ لِغَيْرِ ٱللَّهِ بِهِۦ وَٱلْمُنْخَنِقَةُ وَٱلْمَوْقُوذَةُ وَٱلْمُتَرَدِّيَةُ وَٱلنَّطِيحَةُ وَمَآ أَكَلَ ٱلسَّبُعُ إِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْ وَمَا ذُبِحَ عَلَى ٱلنُّصُبِ وَأَن تَسْتَقْسِمُوا۟ بِٱلْأَزْلَٰمِ ۚ ذَٰلِكُمْ فِسْقٌ ۗ ٱلْيَوْمَ يَئِسَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن دِينِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَٱخْشَوْنِ ۚ ٱلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِى وَرَضِيتُ لَكُمُ ٱلْإِسْلَٰمَ دِينًۭا ۚ فَمَنِ ٱضْطُرَّ فِى مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍۢ لِّإِثْمٍۢ ۙ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌۭ رَّحِيمٌۭ
گوشت مردار، و خون، و گوشت خوک، و حیواناتی که به غیر نام خدا ذبح شوند، و حیوانات خفهشده، و به زجر کشته شده، و آنها که بر اثر پرتشدن از بلندی بمیرند، و آنها که به ضرب شاخ حیوان دیگری مرده باشند، و باقیمانده صید حیوان درنده -مگر آنکه (بموقع به آن حیوان برسید، و) آن را سرببرید- و حیواناتی که روی بتها (یا در برابر آنها) ذبح میشوند، (همه) بر شما حرام شده است؛ و (همچنین) قسمت کردن گوشت حیوان به وسیله چوبههای تیر مخصوص بخت آزمایی؛ تمام این اعمال، فسق و گناه است -امروز، کافران از (زوال) آیین شما، مأیوس شدند؛ بنابر این، از آنها نترسید! و از (مخالفت) من بترسید! امروز، دین شما را کامل کردم؛ و نعمت خود را بر شما تمام نمودم؛ و اسلام را به عنوان آیین (جاودان) شما پذیرفتم- امّا آنها که در حال گرسنگی، دستشان به غذای دیگری نرسد، و متمایل به گناه نباشند، (مانعی ندارد که از گوشتهای ممنوع بخورند؛) خداوند، آمرزنده و مهربان است.
۞ يَٰٓأَيُّهَا ٱلرَّسُولُ بَلِّغْ مَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ ۖ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُۥ ۚ وَٱللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ ٱلنَّاسِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْكَٰفِرِينَ
ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملاً (به مردم) برسان! و اگر نکنی، رسالت او را انجام ندادهای! خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم، نگاه میدارد؛ و خداوند، جمعیّت کافران (لجوج) را هدایت نمیکند.
روایات مرتبط
مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمَامَهُ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً
هرکه بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است
إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ: كِتَابَ اللَّهِ وَعِتْرَتِي، مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا أَبَدًا
من در میان شما دو چیز گرانبها بر جای میگذارم: کتاب خدا و عترتم. به این دو چنگ زنید هرگز گمراه نخواهید شد.
پرسشهای پرتکرار
فرق امام و پیامبر چیست؟
پیامبر دریافت وحی را دارد و شریعت میآورد؛ امام، پاسدار و روشنگر همان شریعت است و وحی تازه نمیآورد؛ امامت تداوم رسالت است نه آغاز آن.
عدالت اجتماعی در آموزهی امامت چه جایگاهی دارد؟
برپایی قسط و عدل، هدف اصلی بعثت پیامبران و کار ویژهی امام است؛ امامت برنامهی دین را از حدّ باور به اجرای حقوق در جامعه میرساند.
شناخت امام چگونه ممکن است؟
از راه نصّ قرآنی و روایات پیامبر (ص) دربارهی اوصاف و شمارهی امامان و شواهد تاریخی زندگانی ایشان؛ روایت مشهور، مرگ بدون شناخت امام را مرگ جاهلیت میشمارد.
سخن پایانی آنکه این موضوع را نباید فقط «بدانیم»؛ قرار دادن آن در زندگی روزمره، مغز تن است.
