پیرامون «شفاعت در اسلام به چه معناست و شرایط آن چیست» پرسشها و شبهههایی مطرح میشود. در این نوشته هر شبهه را جداگانه و مستند پاسخ میدهیم.
پاسخ کلی در یک نگاه
شفاعت یعنی واسطه شدن بزرگان دین، از پیامبران و اولیای الهی، در آمرزش خطاکاران در روز حساب؛ اما نه به عنوان حقی که مستقلاً دارند و نه چیزی که خریدنی و بیقاعده باشد. قرآن تصریح میکند شفاعت یکسره به اذن و رضای خداست و به هر کس نمیرسد؛ گره شفاعت با ایمان و پیوند دلیلی با شفیع زده میشود.
شبههها و پاسخها
شفاعت، خرید و فروش بهشت و بیاعتبار کردن قانون جزا نیست؟
نیست؛ شفاعت نه خریدنی است و نه بیقاعده. شفیع معصوم از گنهکارِ مؤمنِ دلبسته حکایت میکند و خدای رحیم عفو میکند؛ همین که شفاعت به اذن خدا و برای مؤمنانِ پیوسته است، نشان میدهد درون همین قانونِ رحمت، حساب دقیق برقرار است.
چه اشکالی دارد انسان گناه کند و به شفاعت تکیه کند؟
بهرهی شفاعت به پیوندِ زنده با شفیع بسته است؛ گناهِ برنامهریزیشده با تکیه بر آمرزش، همین پیوند را میبُرد و خود را از دایرهی شفاعت بیرون میکشد. آموزهی شفاعت برای امید است نه برای لجاجت.
آیات قرآن در این باب
وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ جَآءُوكَ فَٱسْتَغْفَرُوا۟ ٱللَّهَ وَٱسْتَغْفَرَ لَهُمُ ٱلرَّسُولُ لَوَجَدُوا۟ ٱللَّهَ تَوَّابًۭا رَّحِيمًۭا
ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای این که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود. و اگر این مخالفان، هنگامی که به خود ستم میکردند (و فرمانهای خدا را زیر پا میگذاردند)، به نزد تو میآمدند؛ و از خدا طلب آمرزش میکردند؛ و پیامبر هم برای آنها استغفار میکرد؛ خدا را توبه پذیر و مهربان مییافتند.
يَوْمَئِذٍۢ لَّا تَنفَعُ ٱلشَّفَٰعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَرَضِىَ لَهُۥ قَوْلًۭا
در آن روز، شفاعت هیچ کس سودی نمیبخشد، جز کسی که خداوند رحمان به او اجازه داده، و به گفتار او راضی است.
۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ
و چه بسیار فرشتگان آسمانها که شفاعت آنها سودی نمیبخشد مگر پس از آنکه خدا برای هر کس بخواهد و راضی باشد اجازه (شفاعت) دهد!
۞ قُلْ يَٰعِبَادِىَ ٱلَّذِينَ أَسْرَفُوا۟ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا۟ مِن رَّحْمَةِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يَغْفِرُ ٱلذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ
بگو: «ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کردهاید! از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را میآمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.
منبع اصلی این نوشتار قرآن کریم و روایات اهلبیت (ع) است؛ برای مطالعهی بیشتر، لینکهای مرتبط را ببینید.
